De Legacy van Notes and Details: een-tweetje met de 80’s

Een legacy maakt niet alleen onvergetelijk, maar ook tijdloos. In een aantal artikelen zal ik ND dan ook verder aan je voorstellen. Zo gaat de basis van ND al ver terug naar de 80’s.

De andere kant op kijken en bloemen

Mijn vader is in dat decennium gek op fotografie, net als ik nu.  Na elke verjaardag, wordt zijn camera groter en beter, als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt. Om juist de bloemen en het dagelijks leven naast een toeristische attractie  te fotograferen, net als ik nu.  Om de beste foto’s van iemand te maken als diegene even niet poseert voor de camera.  Om de meest fascinerende foto’s te maken door net een andere kant op te kijken dan opzichte van de rest.  Net als ik….

Stof op de diabakken

Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. En passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen wordt de collectie dia’s steeds groter.

Maar na zijn plotselinge overlijden in dezelfde 80’s, blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, bijna hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer. We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan.

We worden digitaal

Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen.

Wij veranderen. En dat is ook met de techniek.Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders.

Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op. Elke dia. Wanneer er tijd voor is.

Tijdsbrug

Ook monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief.  De foto’s poets ik met de huidige technieken iets op, ik maak ze wat minder 80’s, maar ze moeten verder in tact blijven. Het blijft pa’s werk.  Hiermee is zowaar een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd.

Leave your legacy

Het is een creatief één tweetje met pa, waarin zijn werk in de toekomst wordt voortgezet. Terugkijkend op alles wat hij heeft gefotografeerd,  lijkt het net alsof pa in de relatief korte tijd dat ik hem heb gekend,  ons hele leven samen, elk detail, op de dia heeft gezet. Alsof hij een voorgevoel heeft gehad. Alsof hij het wist dat tijd te snel voorbij zou zijn. Alsof hij nog iets wilde nalaten. Op het moment dat het nog kon. Zijn passie wordt de basis voor mijn huidige fotografie en  geeft uiteindelijk de kern aan ND: Leave your legacy.

 

ND inspiratie: Sixto Rodriquez: ‘Thanks for keeping me alive!’

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer het wonderlijke verhaal van Sixto Rodriquez, de onbekende superster.

Sixto’s got talent

We gaan terug naar de 60’s.  Sixto Rodriquez, een anonieme gitarist, hangt veelal rond in Detroit en treedt daar op in lokale bars. Zijn grote talent wordt gelukkig ontdekt en hij tekent een platencontract bij Clarence Avant, directeur van het platenlabel Sussex Records. In 1970 en 1971 brengt hij twee fantastische albums uit, maar deze worden geen commercieel succes. Sixto wordt ontslagen door het label en verdwijnt in het niets. En daarmee wordt de man een mythe.

Tragisch einde

Zijn twee albums worden, nadat de rechten worden overgenomen door een Australisch label, een paar jaar later ook in Australië en Zuid-Afrika uitgebracht. En vooral in Zuid-Afrika wordt hij een superster. Zijn platen worden grijsgedraaid en hij verkoopt op zijn minst net zoveel platen als The Beatles. Maar in Zuid-Afrika weet men verder niets van Rodriquez.

Hij wordt decennia de onbekende superster genoemd. Want ondanks dat zijn albums in vele platenkasten staan, heeft niemand hem daar ooit in het echt gezien en weet men eigenlijk niets van hem. Ja, hij is tragisch aan zijn einde gekomen. Zo kent iedereen het verhaal dat Rodriquez op het podium zelfmoord heeft gepleegd tijdens een optreden. Daarom is het bij twee legendarische albums gebleven. Maar dit wordt nergens bevestigd.

Sixto komt weer tot leven

Erg vaag. Dat vinden fans Stephen Segerman, Craig Bartholomew en Brian Currin ook. Ze beginnen in Zuid-Afrika eind 90’s afzonderlijk van elkaar zijn teksten en platenhoezen uit te pluizen op zoek naar aanwijzingen. Ook zetten zetten Stephen en Brian 1997  los van elkaar een website op met een oproep om meer info. Het mysterie wordt ontrafeld als een van de dochters van Sixto reageert op de oproep met een sensationele mededeling.

Haar vader is nog steeds in leven! Sixto heeft nooit geweten van zijn succes in Zuid-Afrika. Hij heeft alleen nog even in Australië getourd, ondertussen heeft hij zijn diploma behaald en is daarna gaan werken als sloper. De arme en anonieme Sixto, met een zeer sober leven in een achterbuurt, krijgt de verrassing van zijn leven. Net als zijn Zuid-Afrikaanse fans dat krijgen.

Eindelijk de verdiende roem

Want in 1998 treedt Sixto voor het eerst op in Zuid-Afrika  en zo zien zijn fans hem voor het eerst in levende lijve.  Met een ‘Thanks for keeping me alive” begroet hij het dolenthousiaste publiek en er volgen daarna uitverkochte concerten en nieuwe releases van zijn albums.  Voor het eerst verdient de arme Sixto veel geld, dat hij met zijn familie en vrienden deelt. Ook lopen er nu onderzoeken of hij de eerste royalities nog terug kan krijgen.

Maar dat hij nu de hele wereld rondreist met zijn muziek, is voor hem onbetaalbaar.  In 2012 wordt de prachtige, met prijzen overladen documentaire over deze zoektocht, ‘Searching for Sugar Man’, uitgebracht. Over de man die altijd een superster is geweest, maar daar pas na bijna 30 jaar zelf achter komt.

ND inspiratie: Chris Hadfield- ‘It’s possibly the most poignant version of the song ever created.’

 

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer het wonderlijke verhaal van Chris Hadfield, de eerste popster in space, een spacestar.

Social hero

Chris Hadfield begint op 12 december 2012 als eerste Canadese astronaut aan zijn missie als commandant van het 35e  ISS-team.  In de zes maanden die volgen, zet hij de ruimtevaart op de kaart en wordt hij een held op de sociale media. Na een reis richting de sterren, landt op 13 mei 2013 Chris zelf als ster weer op aarde.  Een popster uit de ruimte, een spacestar.

Razend populaire astronaut

Chris weet al, als hij als klein jochie op een boerderij in Canada de maanlanding ziet, dat hij ooit astronaut gaat worden. Vanuit deze onmogelijke omgeving voltooit hij bijna precies 44 jaar later zijn missie.  Ten tijde van verblijf aan boord groeit hij uit tot een van de populairste astronauten ooit die door zijn proefjes maar ook zijn duizenden foto’s en zijn bereikbaarheid op sociale media miljoenen volgers krijgt. Op 12 mei 2013, de dag voor zijn landing,  onderstreept hij zijn levensdroom met een van de meest iconische video’s ooit.

Ideetje wordt groot project

Eerlijk is eerlijk, het idee komt van zijn zoon Evan. Chris, in zijn vrije tijd muzikant, moet even aan het idee wennen. ‘Space Oddity coveren?’ Buiten dat het van de grote David Bowie is, komt de astronaut in dit nummer aan zijn einde. Evan verandert een paar woorden en Chris zingt het voor zichzelf in.

Als hij zichzelf terug luistert voelt hij hoe de tekst zijn beleving precies verwoordt.  Hij kent al sinds 2004 Emm Gryner, die rond de eeuwwisseling met David Bowie heeft gewerkt. Na eerst wat twijfels is zij ook om en gaat met de muziek aan de slag.  Ze schakelt producer Joe Corcoran in en zorgt voor de toestemming van David Bowie.

Eerste ruimtevideo

Het resultaat is verbluffend. Evan komt ook met idee om er een videoclip bij te maken. Chris ziet dit, kilometers in de ruimte,  niet zo zitten. ‘Waar dan, ik kan toch nergens heen?’ Terwijl hij dat zegt, kijkt hij om zich heen en het kwartje valt.  Met maar een half uurtje de tijd, wat geïmproviseerde lampen en de geluidsopnames van het nummer en die hij zelf heeft gemaakt, gaat hij aan de slag.

Hij stuurt zijn opnamen naar Evan die samen met editor Andrew Tidby de video in elkaar zet. Terwijl zijn vader boven het commando overdraagt,  gooit Evan de video op YouTube. Daarmee is het de eerste video die in de ruimte is gemaakt. Het maakt enorme impact, ook bij David zelf.

Major Tom is overenthousiast

Hij heeft in de 60’s de inspiratie voor het nummer door de film ‘2001: A space oddity’ en het nummer komt rond de maanlanding uit. Enthousiast over de video tweet hij ‘Hallo spaceboy’, zet het op zijn Facebook en stelt op zijn site dat “It’s possibly the most poignant version of the song ever created.’ Daarom is de verbazing dan ook groot als de video precies een jaar later van YouTube wordt gehaald.

Blijkt een misverstand, een deel van de rechten blijken bij een andere partij te liggen. David zorgt er daarna persoonlijk voor dat de video weer ( voor in ieder geval tot 26 november dit jaar) terugkeert op YouTube. Chris, inmiddels professor, keert zelf niet meer terug naar de ruimte, maar hij gelooft heilig in basissen op de maan. En als dat wordt gezegd door iemand waarvoor the sky niet de limit is, dan gaat dat zeker gebeuren.

ND inspiratie: ‘Happiness is only real when shared’

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer het wonderlijke verhaal van Chris McCandeless, die met niets naar Alaska trok om geluk te vinden. Daarmee laat hij een indringende boodschap achter.

Pearl Jam

Pearl Jam heb ik begin 90’s korte tijd gezien als dat bandje dat meelift met het succes van Nirvana. Volkomen kort door de bocht en onterecht. Kort na ‘Alive’ moet ik al erkennen dat er wat meer is met deze band en met name de muzikaliteit van Eddie Vedder. En de man blijft daarna verbazen, meer recent nog met de klassieker ‘Just Breathe’. Zijn muzikale genialiteit wordt ook onderstreept in een van de beste films die ik ooit heb gezien, geregisseerd door Sean Penn: Into the wild.

Chris McCandless

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Chris McCandless, die letterlijk alles achter zich verbrandt en naar Alaska trekt..met verstrekkende gevolgen. Maar waarom eigenlijk? De 22-jarige student heeft het voor elkaar, maar toch kiest hij voor een zwervend bestaan met als ultieme doel: de middle of nowhere van Alaska. Dat gaat in ieder geval twee jaar goed. Alaska bereikt hij ook en daar heeft hij het  in een verlaten bus zo´n 16 weken uitgehouden. Het eindigt voor hem in een drama.

Mythe

Twee weken (18 augustus 1992) na zijn overlijden vinden paar voorbijgangers hem. Wellicht door verhongering.  De mythe rond zijn dood, dus nooit helemaal bewezen, blijft in stand. De ene theorie zegt dat hij op het laatst niet meer helder is door de honger en een verkeerde plant eet. Een andere mythe is dat hij door verhongering omkomt doordat hij een woeste rivier niet meer over kan komen door de wisseling van seizoenen.

Happiness is only real when shared.

Droom boven voorbereiding. Die overgang is zo´n 4 kilometer verder wel aanwezig, maar hij heeft op dat moment geen goede plattegrond en geen kompas. De voorbijgangers vinden ook een dagboek waar Chris zijn hele reis in beschrijft. Het is het begin van een wereldwijze fascinatie voor Chris.  Te laat. Het is aandacht waar hij, gedesillusioneerd  in het koude Alaska , zelf niets van wil weten. Hij heeft dan ook een boodschap achtergelaten in zijn caravan, gehakt in het hout: ‘Happiness is only real when shared.” Dat is zijn dramatische eindconclusie.

Geweldige soundtrack

Zijn dagboek wordt eerst in boekvorm gegoten door Jon Krakauer en later verfilmd door de al eerder genoemde en ex Mr Madonna Sean. Eddie Vedder wordt gevraagd voor de soundtrack en het levert hem een Golden Globe op voor ´Guaranteed´.  Een plaat dat  opmerkelijk gezien nooit is uitgebracht. ‘Long Nights´ ook niet, maar deze is als titelsong bij iedereen bijgebleven, in ieder geval bij hen die  de film hebben gezien. Over de muziek is het iedereen wel eens maar er wordt nog steeds eindeloos discussie wordt gevoerd over Chris. Hoe dan ook, hij heeft de ultieme droom geleefd en heeft het uiteindelijk met de rest van de wereld kunnen delen.

 

ND inspiratie: Ron Jones: “How far would you have gone? Let me show you your future.”

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer het wonderlijke verhaal van Ron Jones. De leraar die een geschiedenisles geeft dat nog lang zal nadreunen.

The wave

Op een verloren zondag las ik een uitgebreid essay van leraar Ron Jones, over zijn beruchte ‘Third Wave’ experiment dat recent verfilmd is als ‘Die Welle’, maar voor oudere generaties bekend staat als een After School  Special, genaamd ‘The Wave’ uit 1981. Dit waargebeurde verhaal uit de 60’s blijft, zelfs nu en precies zeventig jaar na onze bevrijding, een les voor nieuwe generaties.

Experiment

We gaan terug naar de Amerikaanse Cubberley High School, Palo Alto in 1967. Een van de leerlingen van Jones vraagt hoe het mogelijk is dat na de Tweede Wereldoorlog door veel Duitsers werd beweerd dat ze het allemaal niet hebben geweten. Ze zijn er toch immers zelf bij geweest? Dat ligt wel iets complexer, Ron Jones moet een goed antwoord dan ook schuldig blijven.En dat zit hem niet lekker, als leraar zijnde. Hij bedenkt diezelfde avond een experiment, dat zijn uitwerking niet mist.

Zorgvuldig opgebouwd en spelenderwijs, worden de leerlingen de volgende dagen bekend gemaakt met sterk gemeenschapsgevoel en discipline.Spoedig ontstaat er een gestructureerde beweging, het krijgt zelfs een logo en een naam :The Third Wave’. Snel breidt de beweging uit naar meerdere klassen en dan loopt het goed uit de hand. Kritiek op de beweging wordt gevaarlijk, vriendschappen komen onder druk te staan, sociale hiërarchie wisselt, er ontstaat steeds grotere agressie en intimidatie.

Harde confrontatie

‘The Third Wave’ gaat een eigen leven leiden. Jones verliest volledig de controle en besluit het experiment na een week te stoppen. Geholpen door een toevallige advertentie, organiseert hij een bijeenkomst in de aula waar de mysterieuze leider, door Ron zelf gehypet, zich eindelijk bekend zal maken. Voor een publiek van zo’n inmiddels 200 enthousiaste leerlingen staat een tv op het podium. Als Ron de knop indrukt, ziet men alleen een sneeuwbeeld. Minutenlang.De zaal verstomt. Een leerling staat uiteindelijk op en schreeuwt ‘There isn’t any leader, is there?

Nee. Maar had er wel kunnen zijn. Ron draait zich naar zijn geschokte leerlingen. ‘How far would you have gone? Let me show you your future.” Daarna vertoont het scherm  beelden van Duitsland in de opstap naar de Tweede Wereldoorlog. Beelden van de symbolen, de strakke uniformiteit, hoe de ideologie razendsnel wordt opgelegd en de agressie en de intimidatie naar tegenstanders volgen elkaar snel op. Zo geeft Ron het antwoord op die ene vraag. Dit is iets van alle tijden. Zo hadden zijn leerlingen al snel niet meer door dat ze fout bezig waren. Na amper een week.

Aftermath

Ron’s uitleg komt keihard aan bij de leerlingen, de aftermath dreunt nog even door.  Ron’s oud- leerling Philip Neel maakte een paar jaar geleden de docu ‘Lesson Plan’ over het experiment. Ron Jones geeft tot op de dag van vandaag  lezingen waarin hij stelt dat we waakzaam moeten zijn. Of zoals oud-leerling Marc Hancock in ‘Lesson Plan’ het nog eens samenvat: ‘Be careful who you follow, because you never know where to they will lead you’ .

ND inspiratie: Susan Boyle: “I’ve never been given the chance before. But here’s hoping it’ll change’

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer het wonderlijke verhaal van Susan Boyle. Als de uitkomst al bij voorbaat vast lijkt te staan, kun je net zo goed het over je heen kan laten komen. Valt het altijd mee.  En kan soms zelfs beter uitpakken. 

Laatste poging

Op 21 januari 2009 liep een ietwat slonzige vrouw met nummer 14321 het podium op van het ‘Scottish Exhibition and Conference Centre’ in Glasgow. Bij voorbaat kansloos. Maar het was een missie voor Susan Boyle. Ze had al vele lokale talentenjachten gewonnen en tien jaar eerder had ze met al haar spaargeld een album opgenomen die ze had verspreid onder rond de 100 vrienden en bekenden.

Ze had eerder al mee willen doen aan de X-factor, maar trok zich terug. Niet nog een keer. Het waren haar moeder en haar zangcoach Fred ‘O Neill die haar overtuigden om mee te doen met ‘Britain’s got talent’. Een soort laatste kans dat na het overlijden van haar moeder ook een laatste wens was die Susan moest inwilligen.

Stilte voor de storm

Het alles of niets zorgde voor een zelfverzekerde Susan die met  de uitspraak “I’ve never been given the chance before. But here’s hoping it’ll change’ een voorschot nam op een van de meest legendarische tv-momenten van de afgelopen jaren. Ze liet het publiek en de jury met open mond achter na haar versie van “I dreamed a dream’ van haar grote idool Elaine Page. Maar behalve de mensen in Glasgow maakte niemand, ook Elaine, dit moment nog niet mee.

Na de auditie bleef Susan die anonieme vrouw met de kat en ging het leven verder. Dat was stilte voor de storm, want de opname werd pas in april uitgezonden. Daarna veranderde alles, precies wat Susan had gehoopt. Het fragment werd een van de best bekeken YouTube video’s ooit, de internationale media dook massaal op haar en ze kreeg een platencontract.

Wake-up call

Haar andere droom kwam ook uit, ze trad op met Ellen Paige die haar als net als de rest van de wereld plotseling wel opmerkte. Achteraf was Ellen wat minder positief, met name door de plotselinge opkomst van Susan. Zij stelde dat ze jarenlang heeft moeten ploeteren voor succes en YouTube Susan in een klap bekend maakte. Riekt naar jaloezie en kun je van twee kanten bekijken.

Dankzij Susan en datzelfde YouTube werd Ellen een stuk bekender bij een groter publiek en hielp het haar carrière ook. Net als Susan werd gelanceerd en een enorme ster werd. En het bleef, in tegenstelling tot velen voor en na haar bij talentenjachten. Toch is er veel hetzelfde gebleven. Met name Susan zelf. De meervoudig miljonaire woont nog steeds in haar ouderlijk huis in Blackburn met haar kat, gaat met de bus en kan zich druk maken over de verjaardag van een vriendin. En dat is in de egocentrische muziekwereld van nu een nog grotere wake-up call dan dat ene optreden.

ND column: Nepal: Als je echt wat kan doen

Een paar jaar geleden is er op radio 2 een actie voor Nepal vanwege de aardbeving en dat is een mooi streven. Met vanzelfsprekend een bijdrage van Do. Ze behoort tot het vaste rijtje BN’ers dat altijd ‘ja’  zegt als er een benefiet met radio of tv wordt georganiseerd. Goed, deze keer zijn ze erg begaan met Nepal en die betrokkenheid is oprecht. Anders zou het zelfprofilering zijn.

Onvoorwaardelijke zorg voor de ander, geen voor wat hoort wat. Twee jaar geleden trok ik met een groep door de binnenlanden van Nepal onder leiding van gids Madhu. Een wonderlijke man. Betrokken bij zijn land. Madhu is in het straatarme land de maatschappelijke ladder opgeklommen door zijn opleiding Engels en zijn werk als reisleider.  En dat hij die kans heeft gehad, geeft hij terug aan zijn geboortedorp Khahare, een dorpje aan de rand van Kathmandhu.Zo neemt hij veel spullen zoals kleding en medicijnen die hij van toeristen krijgt, mee terug naar zijn dorp.

Voor de toeristen overbodig, voor het dorp broodnodig.Hij regelt verder financieel alles voor de lokale school, betaalt lesgeld voor de kinderen.Madhu houdt hen voor dat ze alle kansen moeten pakken die er zijn. Hij is daar het goede voorbeeld van en wordt terecht gezien als een held in zijn dorp. In Nederland is er de stichting Khahare Kids, door twee mensen opgericht die Madhu ook hebben ontmoet tijdens een reis in Nepal. Via hun site  is bevestigd dat Madhu en zijn familie de aardbeving gelukkig hebben overleefd. Alleen is de schade enorm, zo is de school in Khahare ingestort. Donaties via de site van de stichting stromen binnen, geweldig.

Het ‘iets voor de ander, iets voor mij’ dat naar mijn mening om deelnemende BN’ers aan tv/radio-acties lijkt te hangen, laat ik in het midden. Do zingt haar ‘Heaven’ weer eens. Laat haar, het zet Nepal even in the picture. Net als deze column. Maar daden zeggen meer dan woorden, zeggen ze wel eens. ‘Do something’ zoals Madhu de kinderen voorhoudt. En daar bedoelt hij geen betrokken zangeres mee, die zijn dorp met aangrenzende waarschijnlijkheid niet op de kaart kan aanwijzen.

ND column: Better offline

Een bewoner in mijn appartementencomplex, alleen en gepensioneerd, nodigde mij van de week uit om een avond met elkaar over van alles en nog wat te praten. Gewoon sociaal, offline. Hoewel we elkaar wel vaker spreken, krijg ik deze uitnodiging in de vorm van een simpel briefje met een telefoonnummer. In mijn brievenbus. Aangenaam verrast,  druk ik binnen enkele minuten op de deurbel. Er volgt een lang gesprek over onze reizen en er wordt snel een datum geprikt. Zo kan het ook. Zelfs anno nu. Het is een prachtig initiatief en ik kijk er echt naar uit. Maar zo’n initiatief, waarom doen jij en ik dat bijna nooit?

Persoonlijke Photoshop

Omdat naar mijn mening persoonlijke communicatie in een rap tempo wordt weggedrukt door de snelle opmars van digitalisering, zoals eerder op mijn site besproken. En dat gaat alleen maar verder als onze instelling niet  verandert,  met name  de interactie  tussen bijvoorbeeld ons onderling. Want kijk eens simpelweg  naar de huidige communicatie.

Een conversatie, oeverloos klagen, of ouderwets roddelen,  dat is tegenwoordig twee regels tekst met een smiley  of met een ander aftreksel van een gezichtsuitdrukking. En zelfs hiermee blijft het gevoelig voor miscommunicatie. Daarbij is het als medium ook  emotieloos,  vrij oppervlakkig en vooral ontzettend eenzijdig. Dat in de overtreffende trap op de gehele sociale media. Dat platform maakt ons nog een tikje egocentrischer in het toch al ik-tijdperk.

Daar draait het immers helemaal om de reacties, de likes. Het wordt gebruikt om jezelf weer iets op te poetsen, een persoonlijke Photoshop. Op deze platforms is er vooral plaats voor persoonlijke PR met weinig spontane poses.  Het  resultaat lijkt allemaal iets wereldwijzer, iets meer succesvoller, iets meer betrokken, iets meer  geweldiger, maar het matcht in de meeste gevallen niet met real life. Het is fake.

Beperkt wereldje

En dat wordt zeker niet verbloemd door een paar boeddhistische wijsheden van de Dalai Lama te posten. Je weet wel, waar men normaal nooit over praat of waarvan men de uitgebreide materie niet eens kent. Maar het  staat wel wijs natuurlijk. Het eigen ego moet immers worden gestreeld door ‘vrienden’ en volgers op diverse platforms. Deze (en vooral het aantal)  ‘vrienden’ worden vaak als niet meer dan een statussymbool gezien.

Met deze vaak honderden  vrienden, wordt  er  in real life amper of vrijwel nooit gesproken. Een mooi voorbeeld was het experiment vorig jaar waarin iemand al zijn honderden Facebookvrienden een persoonlijk berichtje stuurde.  Door de zwijgende meerderheid werd aangetoond hoe groot het kringetje vrienden was. Dan niet te spreken over de werkelijke respons. Je raadt het al: gematigd positief en van een zeer beperkt aantal.

Levensgebeurtenis in twee regels en een smiley

Net zo beperkt als onze hedendaagse belevingswereld, dat wordt gereduceerd tot een klein wereldje binnen een klein scherm. Een wereld waarin je elke keer hoort en ziet wat je wilt zien en horen. Het lijkt zowaar op zombinatie en de likes bewijzen dat men leeft. Ik ben online, dus ik besta. Turend naar dat scherm, wordt de omgeving uitgesloten. We horen, zien en praten niet meer. Wel communiceren we driftig met onze vingers op een veelal fictief toetsenbord.  En doe jij daar niet aan mee,  dan ben je af.

Dan is het stil.  Want kijk eens om je heen in die willekeurige openbare gelegenheid waar je nu bent. En dit gaat vrij snel. Zelf kom ik  uit een generatie van niet zo lang geleden waarin bellen of elkaar persoonlijk spreken key was. In de loop der jaren zie ik het razendsnel veranderen met de komst van internet en de met name de smartphone. De communicatie wordt steeds oppervlakkiger, vluchtiger, onpersoonlijker. Eerlijk is eerlijk, dat gebeurt visa versa. Bij mij, maar ook bij jou. Doe maar eens voor de lol een rondje binnen je kennissen, vriendenkring,  zelfs je eigen familie.

Luie communicatie

Bekijk eens kritisch die berichten. Tegenwoordig wordt een geboorte, een trouwerij, een ziekte of welke indringende levensgebeurtenis dan ook,  binnen de inner circle aangekondigd als een onpersoonlijke dienstmededeling via de WhatsApp met een verzameling tekens. De reacties daarop zijn korte, nietszeggende zinnen. Lichaamstaal wordt vervangen door emoticons. Het is gewoon luie communicatie. Maar we zijn weer helemaal bij.  Min of meer dan, de  echte en pure emotie ontbreekt. En ondertussen ontstaat er een steeds diepere communicatiekloof.

Echt briefje

Want voor mensen die niet online zijn,  niets met de huidige techniek hebben of omdat ze liever bellen of willen praten, lijkt geen begrip te zijn. Of nog erger: is er gewoon niet. Die mensen hebben simpelweg pech. Vallen buiten de boot. Hé helaas, hadden ze maar een smartphone of computer moeten hebben. Zij zullen zich aanpassen,  zij zullen meedoen.

Zo  niet, dan wordt men maar eenzaam. We don’t care. Want ik first, you second. Ach, zet voor de grap die computer een keer niet aan of juist uit, smijt die smartphone of tablet eens voor de afwisseling aan de kant. Verander eens van routine. Doe eens een echt briefje in de brievenbus. Ga praten met meer dan 140 tekens. Offline.

 

 

ND inspiratie: David, Freddie en Johnny: Laatste kunstje in de muziek

In de ND inspiratie serie met personen die een verschil hebben gemaakt,  deze keer meerdere personen. In hoeverre zijn David Bowie, Johnny Cash en Freddie Mercury  bewust of onbewust bezig geweest iets na te laten? 

How I met your mother

In ‘How I met your mother’ vraagt personage Marshall zich vanwege de afscheidsspeech af wat nou de allerlaatste woorden van zijn vader zijn geweest. Hij herinnert zich een mooie zin maar realiseert zich meteen dat er daarna nog een zin komt die weinig gedenkwaardig is. Dat stelt hem voor de keuze: hoe wil hij dat zijn vader wordt herinnerd?  Door middel van een mooie quote of een leuke anekdote?

Is in de muziek niet anders.Er wordt al jaren vanuit gegaan dat de laatste opnames van Johnny Cash en Freddie Mercury respectievelijk  ‘Hurt’  en ‘These are the day of our lives’ zijn.  Het zijn tekstueel zeer passende platen waar de artiesten terugkijken op hun leven.

Johnny Cash

De werkelijkheid is iets anders. Zo is de laatste opname van Johnny Cash  ‘Engine 143’ geweest. Volgens de zoon van Johnny neemt zijn vader het nummer twee weken voor zijn overlijden op als een bijdrage aan een tribute-album voor de Carter Family, de eerste bekende act die het nummer heeft opgenomen.

Maar deze opname wordt al snel vergeten door Johnny’s Nine Inch Nails cover ‘Hurt’, enkele maanden voor zijn overlijden opgenomen. De plaat maakt vooral door de video een enorme impact en blijft hierdoor goed hangen in het collectieve geheugen, Het wordt  Johnny’s officieuze zwanensong.

Freddie Mercury

En datzelfde gebeurt bij ‘These are the days’. Ook hier ligt de voorkeur voor de mooie quote boven de anekdote.  De laatste opname van Freddie is namelijk ‘Mother love, wellicht tekstueel net zo sterk als ‘These days…’ Die opname vindt tussen 13 en 16 mei 1991 plaats in de Queenstudio in Montreux.Dezelfde studio waar de groep ‘Under pressure’ met David Bowie opneemt.

“I can’t take it if you see me cry, I long for peace before I die.” – ‘Mother love’ – Freddie Mercury

David’s Lazarus

Freddie en David in een studio, twee regisseurs van hun leven en einde. David brengt op zijn 69e verjaardag het album ‘Blackstar ‘uit en een dag ervoor wordt de video voor  ‘Lazarus’  gelanceerd.  De op het eerste oog ietwat vreemde video, wordt vooral de eerste dagen gelinkt aan David’s gelijknamige musical. Maar het is niet wat het lijkt.Achteraf  blijkt het een reflectie op zijn eigen leven te zijn.

Look up here, I’m in heaven’, zoals de tekst begint. ‘Oh I’ll be free, Ain’t that just like me’, zoals de tekst eindigt. Net als in de vorige ‘Blackstar’ video, ook geregisseerd door Johan ‘Stakka Bo’ Renck,  neemt David op zijn eigen manier afscheid van zijn leven en de fans. En hiermee doet hij een magnifiek laatste kunstje.

 

 

ND inspiratie: J.F. Kennedy: ‘Freedom is indivisible’

Freedom is paramount. Mijn lijfspreuk. Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny.’ Daar denk ik sterk aan, als ik een aantal jaar geleden op het dakterras zit van een hotel, op de rand van Oost-Berlijn. Vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west. Als een soort zichtbaar litteken, van de stil gevoerde oorlog om vrijheid.

DDR

Want zittend hier, was dit voor kort nog het  symbool (en ook de ultieme hoofdprijs) van de Koude oorlog. West-Berlijn is in die tijd een zeldzame oase van vrijheid, omringd door de kille DDR. En dat weer geleid door achtereenvolgens de nog killere Ulbricht en Honecker. Het ontstaat amper vier jaar na WO II, waarin juist de ultieme strijd om vrijheid was gevoerd.  Ja, bizar, want die DDR heeft echt helemaal niets met vrijheid te maken.  Met de zware greep van de regering op alle aspecten van het leven en de geheime dienst overal op de loer, ontstaat er al snel een situatie dat zelfs een naast familielid je kan verraden.

Hoop voor West-Berlijn

En in die enige vrije enclave, West-Berlijn,  arriveert President Kennedy. We schrijven juni 1963,  zo’n twee jaar na de bouw van de muur (en vijf maanden voordat hij wordt vermoord). Als hij de muur aanschouwt, is hij oprecht emotioneel. In de tussentijd hebben de ingesloten bewoners van West-Berlijn met zijn komst weer hoop en zeer hoge verwachtingen. Met deze druk voelend,  vindt hij het uiteindelijk best mager waar zijn eigen tekstschrijvers mee aan komen.

Historische speech Kennedy

Kennedy’s speechschrijvers hebben namelijk juist een uiterst voorzichtige tekst geschreven, vooral bedoeld de spanningen met de Sovjets niet te verergeren. Kennedy zucht heel diep en vindt de tekst wel erg teleurstellend en niet acceptabel. Ok, dan  schrijft hij vervolgens de historische speech zelf  maar. Daarin spaart hij juist het communisme niet.  Het uitgangspunt is de uitspraak ‘Ik ben inwoner van Rome’, (in het Romeinse rijk als uiting van trots),  daarmee komt hij met de beroemde zin ‘Ich bin ein Berliner’.

Kennedy zegt in die eigen geschreven, en (nog steeds) legendarische speech bij de Berlijnse Muur: ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’ Over de muur zegt hij: ‘For it is, as your Mayor has said, an offense not only against history but an offense against humanity,’ Spijker. Kop. Want nooit meer, zeggen we tegen elkaar na WO II. Vrijheid moet bewaakt worden. Vervolgens wordt er een muur om heen gezet. Dat rijmt niet met het doel, en we lijken er maar niet van te leren,

Perspectief

Zelfs decennia later, na de moord op Kennedy, nog steeds niet. Want ‘Nooit meer’, zeggen we ook tegen elkaar in 1989. Het jaar waarin de Berlijnse muur uiteindelijk wordt neergehaald, het ijzeren gordijn wordt opgerold, en de DDR wordt uitgegumd op de wereldkaart. Er verandert daarna weinig in de wereld, en dat is schrikbarend.  Recent nog, worden mensen die het vrije woord verdedigen, grofweg gecensureerd,  aangeklaagd, opgejaagd of nog erger. Vul maar in.

En dat  gebeurt ook hier. In Nederland wegen we dagelijks steeds meer onze woorden af en leveren we zonder enige tegenstand zwaarbevochten privileges in. Dat alleen maar om  de rust te bewaren of ons te beschermen tegen kwaadwillenden die onze levenswijze afkeuren. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Daarom kan de speech van Kennedy niet vaak genoeg gehoord worden.

Think about it.